Geplaatst op door Sanne Leenders

Nieuwe Kaai – 15 mei 2026

Vrijdag 15 mei waren we opnieuw samen in De Nieuwe Kaai voor een nieuwe sessie van Zilveren Verhalen. Deze keer stonden herinneringen aan de zee, vakanties van vroeger en zomerse muziek centraal. Het werd een namiddag vol herkenning, humor en gezamenlijke poëzie.

We begonnen met enkele bestaande gedichten en liedjes. Zo luisterden we onder andere naar Jan Klaassen de Trompetter, een lente-haiku uit ‘Dichter bij de seizoenen’ van Bette Westera en het gedicht van Paul van Ostaijen over een kano die samen met de maan richting zee schuift, Melopee. Dat laatste zorgde voor mooie reacties: niet iedereen wist precies wat het betekende, maar de klanken en sfeer werden wel erg gewaardeerd.

Daarna begonnen de verhalen over vakanties spontaan naar boven te komen. We praatten over treinritten naar zee, spelen in het zand met kinderen en kleinkinderen, terrasjes op de dijk en restaurantjes met zicht op zee. Samen maakten we eerst een zee elfje. Van daaruit groeide ook een langer gezamenlijk gedicht over een trip naar zee. Ook vakantie in het algemeen bracht veel inspiratie. We maakten samen nog een tweede elfje.En daarna opnieuw een gezamenlijk rijmgedicht over vakantie in het algemeen.

Tussendoor luisterden we naar allerlei liedjes over vogels, de zee, Spanje en verre reizen. Er werd mee geneuried met Eviva España en andere herkenbare melodieën. Muziek blijft telkens opnieuw iets openen: herinneringen aan vakanties, geliefden, familie en zorgeloze momenten van vroeger.

Ook dieren kwamen opnieuw aan bod via het verhaal van Minoes de poes. Dat leidde tot gesprekken over vroegere huisdieren: katten, duiven en vogels passeerden allemaal de revue. Sommigen droomden zelfs luidop van een kat in het woonzorgcentrum. (Dat was ik.)

Op het einde speelden we nog met de fantasiekaarten van Kasper Bormans. Een slang, een pauw en een doosje lucifers vormden samen het begin van een grappig verhaal over stoppen met roken, vriendschap en superkrachten. Het leverde veel gelach én verrassend warme gesprekken op.

Het was opnieuw een gezellige namiddag waarin kleine herinneringen groot mochten worden. Soms is een treinrit naar zee, een liedje van vroeger of een simpel pintje op de dijk al genoeg om samen even terug op vakantie te zijn.

Geplaatst op door Sanne Leenders

Op verlof

Wij gaan graag op verlof, 
met goei weer is het zeker tof.
Vliegtuig, auto of trein.
Zeer fijn!

Alles in de koffer en weg zijn wij, 
daarvan worden we blij.
Op verlof is het zalig ontspannen, 
en alle zorgen zijn verbannen.


Geplaatst op door Sanne Leenders

Trip naar zee

We gaan naar de zee met de trein, 
want daar is het telkens fijn.
Badkostuum, handdoeken en zonnebril mee, 
met ons goed humeur trekken we naar de zee!

Op het mooie strand
spelen we in het zand
met de kleinkinderen en een hoopje erbij
want dat is dan de hele familie van mij.

Pintje bier, glaasje wijn
in de restaurantjes op de dijk is het fijn.
Naar huis gaan zal wel moeten, 
anders moeten we ervoor boeten...
Geplaatst op door Sanne Leenders

Bremdael – 13 mei 2026

Tijdens de sessie van woensdag 13 mei in WZC Bremdael doken we samen in herinneringen aan dieren, liefde, muziek en dans. Zoals wel vaker ontstond er opnieuw een prachtige mix van humor, melancholie en spontaniteit. We begonnen bij huisdieren: katten die spinnen, honden die gezelligheid brengen en parkieten die liever niet in de regen vliegen. Samen maakten we drie elfjes over dieren, waarbij iedereen enthousiast woorden toevoegde en herinneringen bovenhaalde aan vroegere boerderijdieren, poezen, honden en parkieten.

Daarnaast lazen we samen verschillende teksten en gedichten. Ik bracht eigen werk mee over huisdieren, en andere dieren een auto, een typemachine en liefde en vriendschap. Ook klassieke poëzie kwam aan bod: we luisterden naar een gedicht van Toon Hermans over echte vriendschap en sloten af met het prachtige “Voor een dag van morgen” van Hans Andreus.

Halverwege de sessie speelden we ook met de kaarten van Kasper Bormans — een spel rond verbeelding en gesprek. De bewoners trokken dieren- en voorwerpenkaarten en verzonnen samen verhalen. Zo ontstond er een absurd maar heerlijk verhaal over een zebra en een arend op een verjaardagsfeestje, waarbij de arend eerst werd weggestuurd omdat hij geen cadeautje had meegebracht. Het spel zorgde voor veel gelach, fantasie en spontane interactie tussen de bewoners.

Uit de gesprekken groeiden opnieuw enkele gezamenlijke gedichten. Over liefde schreven we dit groepsgedicht. Later ging het over dansen, zot doen en plezier maken: je leest het hier.

Opvallend was hoe de groep deze keer zelf sterk de richting van de teksten bepaalde. Het liefdesgedicht begon nog vrij onschuldig en romantisch, maar gaandeweg werd duidelijk dat de bewoners de onnozelheden van de liefde al lang “in ’t snotje” hebben. Ik probeerde het hier en daar nog wat positiever te trekken, maar uiteindelijk won de democratie van de groep. Liefde maakt blind, zo klonk het beslist, en naïef als een kind.

Ook het laatste gedicht liep heerlijk uit de hand. Eigenlijk wilden we schrijven over dansen en de spiegeltent, maar onderweg veranderde het spontaan in een ode aan zot zijn, plezier maken en vrolijk blijven. Misschien ook een les voor mezelf: loslaten, Sanne. Zelfs als voormalig stadsdichter moet je mensen met zoveel levenswijsheid niet proberen vertellen hoe ze moeten schrijven.

Er werd ook volop muziek beluisterd en meegezongen. Het werd dus weer een sessie vol chaos, herinneringen, plezier en mooie pareltjes van teksten! Tot volgende keer.

Geplaatst op door Sanne Leenders · 1 reactie

Liefde

Je bent wat traag, 
maar ik zie je graag, 
Een beetje plagen 
is liefde vragen?

In de liefde is geduld een schoon deugd, 
en brengt me veel vreugd.
De liefde maakt blind, 
en maakt je naïef als een kind.
Geplaatst op door Sanne Leenders · 1 reactie

dieren elfjes

Kat
Melk geven
Ronken en miauwen
Spelen met de bazin
Miauw

Hond
Woef woef
Spelen en strelen
Liefde en pootjes geven
Gezellig

Parkiet
Braaf vogeltje
Geel en blauw
Mag niet gaan vliegen
Regen!
Geplaatst op door Sanne Leenders

De Nieuwe Kaai – 8 mei 2026

Vrijdag 8 mei kwamen we opnieuw samen voor Zilveren Verhalen in wzc De Nieuwe Kaai. Vooraf was ik een beetje zenuwachtig. Ik had namelijk niet zoveel nieuw werk bij als anders. Sommige teksten hadden een aantal bewoners al eens gehoord. Maar zoals zo vaak bleek dat helemaal geen probleem te zijn. Integendeel zelfs. Een deelneemster vertelde dat ze De Typmachine nog kende van een vorige keer, maar dat ze het opnieuw een mooi verhaal vond. Dat was eigenlijk een fijne reminder: niet alles moet altijd nieuw zijn om opnieuw te raken.

Verder las ik nog enkele eigen teksten voor, waaronder dus De Typmachine, maar ook terug Versje voor beginners, Gebakje, Alfabet, Elektrieker en Vijf zintuigen. Daarnaast lazen we ook samen het prachtige gedicht Voor een dag van morgen van Hans Andreus.

Zoals altijd schreven we ook vooral samen nieuwe poëzie. We begonnen met elfjes — korte gedichtjes van elf woorden. Het eerste ontstond rond stilte en bergen.

Een gedichtje dat tegelijk poëtisch én heerlijk spontaan werd. Ik moest er alleszins om grinniken.

Daarna schreven we een tweede elfje over De Nieuwe Kaai zelf.

Ook het langere groepsgedicht over De Nieuwe Kaai bracht veel herkenning naar boven. Bewoners vertelden hoe de buurt veranderd is doorheen de jaren, over de oude boten, het water, de gezelligheid en het vakantiegevoel dat de Kaai hen geeft. Er werd gelachen toen het gedicht uiteindelijk eindigde met een “kater” na een bezoek aan het Boothuis.

Later ontstond ook nog een bijzonder liefdesgedicht dat begon als een elfje en langzaam veranderde in een rijmgedicht.

Wat deze sessie opnieuw zo mooi maakte, was hoe ernstig en grappig perfect naast elkaar mochten bestaan. Er werd gepraat over ouder worden, technologie, herinneringen en liefde, maar even goed werd er gelachen met typemachines, advocaten en katers aan het water.

Dankjewel aan iedereen van De Nieuwe Kaai voor alweer een warme namiddag vol verhalen, muziek, humor en poëzie. 💙